Pasek
Dzisiaj jest r. Imieniny:
Odwiedziło nas:2622gości.
Ich pasją była turystyka

Biografie najbardziej zasłużonych działaczy turystycznych regionu koszalińskiego piórem Bernarda Konarskiego.


Edmunt Kaczmarek (1925-1981)

Edmunt Kaczmarek, syn Franciszka i Konstancji z d. Żółtowskiej, urodził się 16 października 1925 r. w Gnieźnie. Jego ojciec był zawodowym wojsko­wym, służył w stopniu st. Sierżanta w 69 Pułku Piechoty w Gnieźnie.

Edmunt ukończył w Gnieźnie szkołę powszechną i następnie podjął na­ukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. Do wybuchu wojny ukończył pierwszą klasę gimnazjum.

We wrześniu 1939 r. ojciec Edmunda poległ w obronie Polski w Łomian­kach koło Warszawy. Przez pierwszy rok okupacji Zygmunt przebywał u swych dziadków - rodziców ojca, we wsi Pomorzany koło Gniezna. Jesienią 1940 r został przymusowo skierowany do pracy w niemieckim przedsiębiorstwie bu­dowlanym w Gnieźnie, jako uczeń ciesielski. W latach 1941-1944, kierowany przez to przedsiębiorstwo, pracował m.in. na budowach w okolicach Łodzi, w hucie "Florian" w Świętochłowicach i we Wrocławiu. W lipcu 1944 r. został wy­słany na przymusowe roboty fortyfikacyjne w okolice Lipna, skąd we wrześniu 1944 r zdołał zbiec. Został jednak wkrótce schwytany i osadzony w obozie pracy przymusowej w Mielęcinie koło Wrocławia. Przebywał tam do chwili wy­zwolenia, które nastąpiło w styczniu 1945 r.

Powrócił wówczas do Gniezna. Początkowo pracował społecznie w Sek­cji Kulturalno-Oświatowej. Po otwarciu gimnazjum podjął naukę. W kwietniu 1945 r. zgłosił się ochotniczo do wojska. Przydzielony został do II Brygady Za­porowej KBW w Łodzi. Stamtąd wraz z jednostką przeniesiony został w czerwcu 1945 r. do Rzeszowa, gdzie następnie służył w IV Brygadzie KBW. Brał udział w walkach ze zbrojnym podziemiem, m.in. z bandami UPA, na terenach woj. rzeszowskiego i części woj. lubelskiego. Ostatnio służył w stopniu podpo­rucznika, na stanowisku zastępcy dowódcy kampanii do spraw politycznych. Do rezerwy został przeniesiony w początkach 1949 r.

Po demobilizacji przyjechał do Koszalina. W marcu 1949 r. podjął pracę jako rejonowy inspektor w Rejonowym Inspektoracie Ochrony Skarbowej w Koszalinie. W maju 1951 r. przeniósł się do pracy w Inspektoracie Kontrolno-Rewizyjnym Prezydium WRN w Koszalinie. Następnie od stycznia 1955 r. pra­cował w Wydziale Finansowym Urzędu Wojewódzkiego, a od czerwca 1975 r.- w Okręgowym Zarządzie Dochodów Państwa i Kontroli Finansowej w Koszali­nie. We wszystkich tych instytucjach był st. inspektorem. W 1962 r. ukończył zaocznie Technikum Ekonomiczne w Koszalinie.

Od 1947 r. był członkiem PPR, a następnie PZPR. Przez szereg kadencji pełnił społecznie różne funkcje partyjne, m.in. sekretarza POP, członka egzeku­tywy KZ, sekretarza KZ. Należał również do ZBoWiD i jednostki wodniackiej ORMO.

W 1948 r. ożenił się z Janiną Barańską (ur. 1926r). Z małżeństwa tego doczekał się trojga dzieci - córki Wiesławy ur. 1948 r., syna Zbigniewa ur. 1950 r i syna Włodzimierza u. 1953 r.

Edmunt Kaczmarek od 6 września 1955 r. należał do PTTK. Jego życiową pasją była turystyka kajakowa. Uzyskał uprawnienia przodownika turystyki kajakowej I klasy. W ciągu swego życia był organizatorem, współorganizato­rem, bądź brał udział w ponad 50/!/ spływach i innych imprezach kajakowych. Przemierzył kajakiem szlaki Wisły, Drawy, jez. Drawskiego, Łyny, Gwdy, Brdy, Noteci, Słupii, Łupawy, Drwęcy, Sanu, Jezior Mazurskich, kanału Augustow­skiego, pętli szczecineckiej i wielu innych. Zachęcił do uprawiania turystyki kajakowej żonę i dzieci. Często na spływy stawiał się z całą rodziną, w później­szym okresie z zięciem i synowymi. Był także wychowawcą licznego grona młodych kajakarzy. Cieszył się wśród nich autorytetem i przyjaźnią, za po­godne usposobienie, wyrozumiałość pracowitość, życzliwość i zaradność. Na imprezach kajakowych radził sobie w każdej sytuacji, chętnie pomagał innym, nigdy nie załamywał rąk. Był przewodniczącym kół PTTK w swych kolejnych zakładach pracy, należał od 1969 r. do klubu turystyki kajakowej "Perkoz" w Koszalinie. Od 1960 r. pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Turystyki Kajakowej ZW PTTK w Koszalinie. Był także od 1965 r. człon­kiem Krajowej Komisji Turystyki Kajakowej ZG PTTK. Działał również jako strażnik ochrony przyrody.

Za zasługi w służbie pracy zawodowej i działalności społecznej był odzna­czony - Srebrnym Krzyżem Zasługi (1948), Medalem, X-lecia PRL (1955), Złotym Krzyżem Zasługi (1956), Odznaką Honorową "Za zasługi w rozwoju wo­jewództwa koszalińskiego" (1966), Medalem " Zasłużony na polu chwały" (1971), Odznaką Honorową "Zasłużony Pracownik Rady Narodowej" (1971), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1975), Odznaką " Za zasługi dla finan­sów PRL" (1975), Odznaką Honorową ZZPPiS (1978), Odznaką "Za zasługi dla ORMO (1979).

Za działalność w PTTK był wyróżniony: Srebrną Odznaką PTTK (1967), Złotą Odznaką TOK (1967), Złotą Odznaką PTTK (1970), Odznaką "Zasłużony Działacz Turystyki Województwa Koszalińskiego (1971), Odznaką Stulecia Tury­styki w Polsce (1973), Odznaką zasłużony w pracy PTTK wśród młodzieży (1975) i odznakami turystyki kajakowej. Zmarł nagle na serce 23.02.1981r. w Koszali­nie i tu został pochowany.

opracował Bernard Konarski

Wykonanie: Radosław Brzeziński 2002-2015