Pasek
Dzisiaj jest r. Imieniny:
Odwiedziło nas:2508gości.
Ich pasją była turystyka

Biografie najbardziej zasłużonych działaczy turystycznych regionu koszalińskiego piórem Bernarda Konarskiego.


Stanisław Maniowski (1928-1983)

Stanisław Maniowski urodził się 8 listopada 1928 r. w Samborze, w ówcze­snym województwie tarnopolskim, w rodzinie robotniczej. Przed wojną uczęszczał do szkoły powszechnej. W okresie okupacji uczył się na tajnych kompletach gimnazjalnych oraz działał w Ruchu Oporu.

Po zakończeniu wojny repatriował się wraz z rodzicami do Polski i osie­dlił się w Zielonej Górze. Podjął tam pracę i naukę. Następnie przeniósł się do Oleśnicy, w 1949 r. ukończył szkołę średnią i uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym okresie był członkiem i działaczem ZMP. W 1950 r. rozpoczął pracę w NBP w Oleśnicy. W 1954 r. został mianowany dyrektorem oddziału NBP w Ko­warach, a od 1956 r. pełnił takąż funkcję w Oddziale NBP w Karpaczu. W latach pięćdziesiątych podjął zaocznie studia wyższe, ukończył pięć semestrów i stu­dia przerwał z uwagi na kłopoty ze zdrowiem. W marcu 1960 r. przeniósł się do Koszalina, gdzie również pracował w NBP, najpierw w Oddziale Wojewódzkim, a następnie w I Oddziale Miejskim, jako st. inspektor. Wyróżniał się w pracy jako organizator księgowości zmechanizowanej i racjonizator . Wielokrotnie służył swym doświadczeniem i praktyką terenowym oddziałom banku. Otrzy­mał listy gratulacyjne i nagrody za 25 i 30 lat pracy w NBP. Od 1 stycznia 1982r., z uwagi na zły stan zdrowia, przeszedł na rentę.

Stanisław Maniowski od 1946 r. należał do PTK, a następnie do PTTK. W 1956 r w październiku ukończył kurs i uzyskał uprawnienia przewodnika tury­stycznego sudeckiego. Był czynnym przewodnikiem w Karpaczu. W styczniu 1957 r. ukończył kurs Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i był ratownikiem w Sudeckiej Stacji GOPR w Bierutowicach. Był organizatorem Rajdu Górskiego Bankowców w czerwcu 1957 r. w Sudetach Zachodnich. W 1958 r. uczestniczył, jako sędzia, w III Saneczkowych Mistrzostwach Polski w Krynicy. Od grudnia 1959 r. był strażnikiem ochrony przyrody. W czerwcu 1960 r. był współorganizatorem i kierownikiem trasy V Rajdu Bankowców w Sude­tach Zachodnich.

Po przyjeździe do Koszalina przez wiele lat był przewodniczącym Koła PTTK przy NBP, współorganizatorem Klubu Motorowego przy NBP, członkiem Zarządu Oddziału PTTK, członkiem Komisji - Krajoznawczej i Motorowej ZW PTTK. Uzyskał uprawnienia przodownika turystyki motorowej, instruktora kra­joznawstwa regionu i licencję sędziowską PZMot. Był organizatorem, współor­ganizatorem, bądź kierownikiem wielu imprez turystyczno- krajoznawczych w województwie koszalińskim, m.in. I rajdu samochodowego Bankowców Szla­kiem Wału Pomorskiego trasą Piła - Kołobrzeg, w czerwcu 1970 r. na trasie Miastko - Jeleń, VI Okręgowego Zlotu Przodowników Turystyki Motorowej PTTK w październiku 1970 r. w Słupsku, II Rajdu samochodowego bankowców Szlakiem Wału Pomorskiego trasą Trzcianka - Kołobrzeg w czerwcu 1971 r., Jesiennego Rajdu Ziemi Koszalińskiej w październiku 1971 r. na trasie Koszalin - Słupsk, VII Zlotu Przodowników Turystyki Motorowej PTTK w grudniu 1971 w Wałczu, XII Ogólnopolskiego Zlotu Turystycznego - Kołobrzeg 1972, Samo­chodowego Rajdu Monte Karlino 1972, IX Zjazdu Przodowników Turystyki Mo­torowej PTTK - Czaplinek 1973 i bardzo wielu innych imprez. Wyróżniał się w nich energią, zmysłem organizacyjnym, zaradnością, humorem i życzliwością.

Był także zapalonym filatelistą i zamiłowanym działkowcem. Z powodze­niem uprawiał i te "Hobby", chętnie przy tym pomagając młodszym, służąc im zachętą, radą i doświadczeniem.

Za pracę zawodową i działalność społeczną był odznaczony Złotą Od­znaką PTTK (1970), Odznaką "25 lat w PTTK" (1971), Medalem Stulecia Turystyki Polskiej (1973), wojewódzką odznaką "Zasłużony Działacz Turystyki" (1973), Odznaką "Za zasługi dla województwa koszalińskiego" (1975). Otrzymał także wiele wyróżnień, dyplomów i nagród.

Od kwietnia 1960 r. był żonaty ze Stanisławą z d. Szczęsną. Z małżeństwa tego doczekał się dwojga dzieci - córki Małgorzaty ur. W 1961 r. i syna Toma­sza.

Znajomi i przyjaciele Stanisława Maniowskiego wspominają go jako czło­wieka nadzwyczaj koleżeńskiego, wesołego, życzliwego ludziom i światu. Wśród jego współpracowników dotychczas krążą liczne anegdoty, które on, niezmordowany facecjonista, opowiadał. Stanowią one swoisty symbol pamięci o nim.

Stanisław Maniowski zmarł w Koszalinie dnia 27 stycznia 1983 r. Jego przedwczesna śmierć wywołała zrozumiały żal wśród przyjaciół i znajomych. Pochowany został na cmentarzu w Tarnowie.

opracował Bernard Konarski

Wykonanie: Radosław Brzeziński 2002-2015