Pasek
Dzisiaj jest r. Imieniny:
Odwiedziło nas:2570gości.
Ich pasją była turystyka

Biografie najbardziej zasłużonych działaczy turystycznych regionu koszalińskiego piórem Bernarda Konarskiego.


Aleksander Stafiński (1899-1968)

Urodził się dnia 3 lipca 1899 r. w Łańcucie. Ukończył szkołę średnią i zdał maturę w gimnazjum w Rzeszowie. Pod koniec I wojny został powołany do armii austriackiej i walczył na froncie włoskim. Po zakończeniu wojny przebywał we Lwowie i tam w latach 1922 - 1924 studiował na wydziale lekarsko -weterynaryjnym Uniwersytetu Jana Kazimierza. Przerwał studia wskutek śmierci ojca i podjął pracę zarobkową jako nauczyciel. Do 1939 r. pracował w kilku wsiach województwa białostockiego, m.in. w Rudkowszczyźnie, a przed samą wojną był kierownikiem szkoły w Czerwinie koło Ostrołęki.

Jego osobistą pasją była archeologia. W okresie międzywojennym wiele wakacji spędził, pracując przy terenowych badaniach archeologicznych. Pracował m.in. przez kilka kolejnych lat w Surażu w ówczesnym powiecie białostockim. W czasie prac archeologicznych pracował pod kierunkiem prof. Kazimierza Jażdżewskiego i prof. Romana Jakimowicza, którzy zarówno zachęcali go, jak i umocnili w archeologicznej pasji. Uzyskał doskonałe wyniki w badaniach, co znalazło swoiste uznanie, już w okresie przedwojennym, bowiem jego imieniem nazwano jedną z sal muzeum archeologicznego w Grodnie.

Wziął udział w wojnie obronnej Polski w 1939 r. W 1941 r. został wraz z żoną wywieziony na roboty przymusowe do Austrii, gdzie przebywał w obozie pracy przymusowej w Granitz Moor nad Dunajem koło Linzu. Później trafił do Czechosłowacji, gdzie przetrwał do 1945r

Bezpośrednio po zakończeniu wojny przez kilka miesięcy mieszkał w Bydgoszczy. Wkrótce został pełnomocnikiem do spraw kultury na województwa szczecińskie i zielonogórskie. Walnie przyczynił się do uratowania wielu dóbr kulturalnych. Współpracował w tym okresie ze znanym naukowcem prof. Józefem Kostrzewskim. Wówczas Dyrektorem Muzeum Archeologicznego w Poznaniu. Zdołał zabezpieczyć wiele eksponatów z muzeów w Szczecinie, Świnoujściu, Drawsku i Szczecinku.

Pod koniec 1945 r. osiedlił się w Szczecinku, który z czasem stał się pasją jego życia. Zawodowo pracował przy organizowaniu placówek służby zdrowia, będąc przez kilka lat kierownikiem Wydziału Zdrowia Prezydium PRN w Szczecinku. W tym czasie był także współorganizatorem Polskiego Czerwonego Krzyża w Koszalinie i Szczecinku. Z kolei przeszedł do pracy na stanowisku kierownika Wydziału Kultury PRN w Szczecinku. W 1958r. przeszedł na emeryturę.

Nie zaprzestał jednak działalności społecznej. Nadal kontynuował badania archeologiczne okolic Szczecinka. Zdołał umiejscowić wszystkie grodziska wczesnośredniowieczne tego regionu, co później potwierdziły badania naukowców. Zważywszy, że był amatorem, stanowiło to niespotykany przypadek i swoisty sukces. Znalezione przedmioty z reguły przekazywał do Muzeum Ziemi Szczecineckiej, którego był inicjatorem i organizatorem. Doprowadził najpierw do powołania Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum, a następnie do zorganizowania Muzeum, które otwarto dnia 28 lutego 1958 r. w 13 rocznicę wyzwolenia Szczecinka. Muzeum mieści się w odremontowanej, zabytkowej wieży pozostałości kościoła św. Mikołaja, pochodzącej z XVI w. Przez kilka lat Aleksander Stafiński był kierownikiem Muzeum. Przekazał do muzealnych ekspozycji większość swych zbiorów prywatnych. Propagował muzeum wśród mieszkańców Szczecinka, a zwłaszcza wśród młodzieży szkolnej. Był zresztą znakomitym prelegentem, rozkochanym w Ziemi Szczecineckiej. Wykorzystywał każdą sposobność, by sławić jej historię, słowiańską przeszłość i walory krajoznawcze. Był współzałożycielem i wieloletnim wiceprezesem Oddziału Polskiego Towarzystwa Archeologicznego w Szczecinku, w którym przekazywał swą pasję i wiadomości młodym.

Bardzo dużo pisał. W 1958 r. wydał pierwszy powojenny przewodnik "Szczecinek i okolice". Jego liczne opracowania naukowe i popularno-naukowe o pracach archeologicznych prowadzonych wokół Szczecinka, historii tego regionu, opisy starych, ludowych obyczajów, legendy i baśnie z tych okolic, ukazywały się w "Zapiskach Koszalińskich", "Literaturze Ludowej", "Bibliotece Słupskiej" i wielu innych czasopismach. Pozostawił mnóstwo notatek i prac nie dokończonych.

Działał również w szczecineckim Oddziale PTTK, będąc przez wiele lat przewodniczącym Komisji Rewizyjnej oraz wielokrotnie prowadząc szkolenia, odczyty i prelekcje dla aktywu turystycznego Oddziału.

Za pracę zawodową i działalność społeczną był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1959), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1966) oraz wieloma odznakami. W 1966 r. otrzymał nagrodę Prezydium WRN w Koszalinie za upowszechnianie kultury.

W Szczecinku Aleksander Stafiński był postacią znaną, człowiekiem lubianym i szanowanym za zaangażowanie i umiłowanie miasta i okolic, a także za ujmujący sposób bycia. Miał mnóstwo przyjaciół i znajomych.

Zmarł w Szczecinku dnia 7 grudnia 1968 r. został pochowany na miejscowym cmentarzu w Alei Zasłużonych.

opracował Bernard Konarski

Wykonanie: Radosław Brzeziński 2002-2015